Het verhaal achter….. Crossroads blues

Crossroads1

Het kruispunt is de plaats waar twee of meer wegen elkaar kruisen. Het symboliseert het punt waarop men een beroep moet doen op de eigen middelen, de geestelijke kracht en het gezicht van je demonen. Verhalen van pacten gemaakt met de duivel om middernacht op het kruispunt word al voor eeuwen verteld in Afrikaanse en Europese folklore.

Van de uitzonderlijk begaafde bluesartiest Robert Johnson wordt word beweerd dat hij zijn ziel verkocht aan de duivel om middernacht op een Delta kruispunt in ruil voor zijn begaafde beheersing van de gitaar.

robert johnson

Johnson was een kleine-uitgebeende man met lange, fijne, dunne vingers, die respect verdiende en bleef vechten voor zijn verbazingwekkende muzikaal vakmanschap. Volgens Steve LaVere schrijver van Robert Johnson- The Complete Recordings, “[Johnson] als hij een stuk hoorde op de radio of platenspeler of van iemand in persoon kon hij het zo naspelen. Zelfs als hij diep in gesprek was met een groep mensen was hij nog in staat om het gehoorde moeiteloos na te spelen. Het verbaasde meerdere malen een aantal zeer goede muzikanten die nooit begrepen hoe hij dat flikte.

Vandaag de dag noemen we dat een fotografisch geheugen (meestal aangeduid als ‘fotografisch geheugen “of” total recall “) als een savant syndroom, geen betaling van de duivel. Autistische concertpianist Derek Paravicini, bijvoorbeeld, heeft een absoluut gehoor en kan ook zo een stuk muziek spelen na één keer horen.

Johnson heeft nooit in het openbaar beweerd dat hij een deal met de duivel zou hebben gemaakt; dat was eigelijk grootspraak van Tommy Johnson, het best bekend voor zijn opname van ‘Maggie Campbell Blues.

LaVere verteld: “Het kruispunt verhaal werd ook verteld door Ike Zinermon, Robert’s leraar en door Son House tijdens een interviews in het midden van de jaren 60, dat is hoe de mythe van Robert Johnson begon”.

In de Voodoo religie bestaan er voorouderlijke geest-goden genaamd loa of LWA die ook graag rondhangen op het kruispunt. Zoals Michael Ventura in zijn beroemde essay “Hear that Long Snake Moan”,verteld over voodoo en rock-and-roll. “In landen als Afrika geloven ze dat er een kruispunt bestaat tussen de menselijke wereld en de geestelijke wereld. Het teken wat ze hiervoor gebruiken is het kruis, maar het heeft niets te maken met het Christelijke kruis van Jezus. In Afrika ontmoeten de aardse en de geestelijke wereld elkaar in een rechte hoek, en het meest belangrijkste is de plaats waar deze werelden elkaar kruisen.

Robert Johnson nam “Cross Road Blues” op in San Antonio, Texas, op 27 november 1936. In het eerste vers, beschrijft Johnson dat hij naar het kruispunt gaat en op zijn knieën valt, en God om hulp roept om hem te redden. In het tweede vers, staat hij in de schemering op het kruispunt om een ritje te scoren.

220px-Cross_Road_Blues_single_cover

Een ritje is zowel een slang term voor een lover en een metafoor voor goddelijk bezit. In Voodoo ceremonies, roepen beoefenaars de loa naar een centrale paal genaamd de Poto mitan en “ride” leden van de gemeente. In pinksterkerken, roepen aanbidders “Ride on, Koning Jezus!”

In het derde couplet van ‘Cross Road Blues “, uit Johnson zijn angst om alleen achter te blijven in het donker op het kruispunt zonder “ritje”, zonder liefhebbende vrouw die voor hem zorgt en van hem houd. Hij vraagt aan de luisteraar zijn vriend Willie Brown te waarschuwen dat hij nog steeds op het kruispunt staat en bijna een zenuwinzinking krijgt.

Willie Brown, een gerenommeerde blues muzikant, was een mentor en vaderfiguur voor Johnson. Hij was geduldig met de kleine jongen die stiekem van huis (Robinsonville, Mississippi) weg liep omdat ze hem te pesten over de gitaarspel. Brown leerde Johnson akkoorden spelen, en hij en Charlie Patton, die in Robinsonville woonde speelde regelmatig samen in juke joints, ze waren een enorm grote invloed op Johnson.

Johnson zelf was de mentor van een jongen die Robert Lockwood heet. Hij begon Lockwood gitaarles te geven toen de jongen elf jaar oud was. Over de relatie met Johnson zei Lockwood: “Hij woonde ongeveer z’n acht, negen jaar samen met mijn moeder (Estella Coleman). Hij leerde me gitaar spelen, niemand kon zijn muziek spelen zoals hij het mij leerde. Mensen denken dat de blues eenvoudig is om te spelen, maar de blues zoals Johnson hem speelde was alles bijhalve eenvoudig”.

Robert Lockwood de stiefzoon van Johnson werd bekend als Robert Junior, of Robert Lockwood Jr., hij werd éénennegentig jaar en heeft platen gemaakt en opgetreden tot aan zijn dood in 2006. Hij was een briljant traditionele Delta blues artiest en ook een geweldige jazz-gitarist. In 2004, won Lockwood een Grammy voor Best Traditional Blues Album, Last of the Great Mississippi Delta Bluesmen: Live In Dallas .

RobertLockwood

Lockwood en zijn moeder woonde met Robert Johnson in Helena, Arkansas, terwijl Johnson tourde rond de Delta. De familie heeft ook tijd doorgebracht in Memphis en St. Louis. Lockwood: “Johnson was niet een of andere mysterieuze eenling die pacten maakte met de duivel. “Wat ik van Robert Johnson vond? ” Ik denk dat hij een aardige man was. Al die verhalen over hem, daar weet ik helemaal niks van. Hij heeft er me nooit iets van verteld. Lockwood beschrijft Johnson als een intelligente en nieuwsgierige man die altijd op zoek was naar inspiratie voor zijn songs. “Ik moet zeggen dat hij nogal wat gestudeerd heeft in zijn leven, “Hij las ontzettend veel over van alles en nog wat, en daarna schreef hij er dan liedjes over”.

Johnson was een muzikaal genie met een intellectuele verfijndheid die duidelijk hoorbaar is in zijn liedjes. Wat vooral opvalt in “Crossroads Blues” is de uitdrukking van het gevoel dat hij spiritueel gefaald heeft en met lege handen komt te staan. In plaats van een sterk en overweldigd verhaal over de duivel, staat Johnson op het kruispunt, verpletterd door existentiële angst. Het Christendom heeft gefaald en de voorouderlijke rituelen die hem zouden hebben gered zijn verloren:

Standing at the cross roads, I tried to flag a ride
Didn’t nobody seem to know me, everybody pass me by”

Echter de geruchten over Johnson’s pact met de duivel op het kruispunt bleef, gevoed door zijn bovennatuurlijke muzikale capaciteiten en aangewakkerd door nummers als “Me and the Devil Blues.” Johnson’s dood in 1938 op de leeftijd van zevenentwintig na het drinken van whiskey die waarschijnlijk was vergiftigd met passagreen (een gif gemaakt van mottenballen) door een jaloerse echtgenoot zet de stempel op de legende van het genie, bluesman’s deal met de duivel.

Voor de mensen die van hem hielden, was zijn dood een hard verlies van een zeer gevoelig en begaafde man. “Ik was behoorlijk door elkaar geschud,” vertelde Lockwood in een interview, ik heb mijn gitaar zeker geen jaar meer aangeraakt, “Voor zover mijn moeder en ik het betrof, was hij een prachtig, prachtig mens. “

Geen enkele andere akoestische kunstenaar, laat staan een uit de jaren 30, heeft zo’n krachtige invloed gehad op de elektrische blues en rock muziek. Veel van Johnson’s akoestische country blues solos werden monster hits voor elektrische blues en rock muzikanten. Led Zeppelin, The Rolling Stones, Cream, de Red Hot Chili Peppers, en talloze andere bands hebben Johnson’s liedjes veranderd in rock, funk en heavy metal.

Deze artiesten hoorde allemaal een blauwdruk in zijn liedjes voor de toekomst van de rock ‘n’ roll. “Robert Johnson was zijn tijd ver vooruit,” mijmerd Lockwood. “Hij klonk anders, als Robert gitaar speelde, speelde hij “lead”,bas en ritme, alles tegelijk!

 

Een gedachte over “Het verhaal achter….. Crossroads blues

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s